Poniżej prezentujemy Państwu odpowiedzi na pytania p. radnej Anny Mętlewicz zawarte w interpelacji złożonej w dniu 25 maja 2010 r. w kwestiach studium wykonalności inwestycji.

Pyt. 1 - Dlaczego we wszystkich analizach systemu gospodarki odpadami ani razu nie próbuje się nawet selektywnej zbiórki bioodpadów kuchennych u źródła (tzw. brązowy pojemnik, frakcja mokra)? To sprzeczne i z art. 22 oraz preambułą nr 35 nowej ramowej dyrektywy odpadowej 2008/98/Eu z 22.11.2008 , która musi być implementowana do naszego prawa odpadowego jeszcze w tym roku. To działanie sprzeczne z tzw. Zieloną Księgą Bioodpadów z 3 grudnia 2008 roku ) - dokumencie Komisji Europejskiej zajmującej się bioodpadami. Kompost z takiej zbiórki selektywnej jest w odróżnieniu od selekcji z odpadów wymieszanych doskonałym nawozem, można nim handlować (art. 6 nowej dyrektywy ramowej).

Odp. - Rozważając różne warianty rozwiązań systemu gospodarki odpadami (zarówno dla obszaru alimentacyjnego obejmującego 29 gmin jak i dla obszaru 40 gmin) we wszystkich opcjach uwzględniono selektywną zbiórkę odpadów surowcowych – tworzyw sztucznych, szkła, metali, papieru i tektury, zgodnie z wymaganiami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE w sprawie odpadów z dnia 19 listopada 2008 r. Zgodnie z powyższym selektywnie zbierany będzie papier i tektura.

W przypadku zbiórki bioodpadów kuchennych, jak pokazują doświadczenia krajowe i zagraniczne zbiórka selektywna tej grupy odpadów, szczególnie w zabudowie wielorodzinnej, blokowej nie jest opłacalna, z uwagi na konieczność częstego odbioru, możliwość ich zagniwania, co wiąże się z wydzielaniem odorów oraz żerowaniem insektów. Wydzielanie odorów ma związek z szybkim rozkładem m.in.: białek zwierzęcych, których zawartość w odpadach kuchennych jest stosunkowo wysoka. Wskaźnik zbiórki tej frakcji z odpadów komunalnych z zabudowy wielorodzinnej jest niski.

Nieco inaczej sytuacja wygląda w przypadku zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej (w przypadku terenów wiejskich). W zabudowie jednorodzinnej w większości odpady kuchenne oraz zielone mogą być kompostowane we własnym zakresie (domowe kompostowniki, z których uzyskanych kompost wykorzystywany jest w przydomowych ogródkach), natomiast w przypadku zabudowy wiejskiej w gminach odpady kuchenne również mogą być kompostowane we własnym zakresie lub wykorzystywane dodatkowo do skarmiania zwierząt gospodarskich, dlatego też wprowadzanie selektywnej zbiorki na terenie tych zabudów jest nie opłacalne.

Trafiające do Zakładów odpady bidoedegadowlane (kuchenne), zawarte w strumieniu odpadów zmieszanych będą poddawane odzyskowi - sortowaniu mechanicznemu, gdzie ze zmieszanych odpadów komunalnych wydzielana będzie frakcja podsitowa (ulegająca biodegradacji) oraz frakcja nadsitowa (frakcja wysokokaloryczna, kierowana do ZTPO w Koszalinie). Frakcja podsitowa natomiast będzie poddawana stabilizacji tlenowej kompostowaniu) na terenie Zakładów w celu stabilizacji biomasy, a następnie będzie deponowana na składowisku.

Selektywna zbiórka odpadów papieru i tektury, odzysk odpadów ulegających biodegradacji na terenie istniejących i projektowanych ZZO i SPOK z odpadów zmieszanych, oraz odzysk energetyczny odpadów papieru i tektury, których nie można poddać recyklingowi materiałowemu ze względu na duże zanieczyszczenie i trudności ze zbytem, pozwoli na osiągnięcie wymaganych prawem (Dyrektywa 1999/31/WE) poziomów redukcji odpadów biodegradowalnych kierowanych na składowiska.

Ponadto, projekt systemu dotyczy nie tylko miasta Koszalina, ale również pozostałych 39 gmin Regionu Środkowo – Pomorskiego, w których świadomość ekologiczna jest zdecydowanie niższa niż w miastach, poza tym większość gmin to gminy wiejskie i miejsko – wiejskie, co wobec argumentów przytoczonych powyżej podważa zasadność wprowadzenia selektywnej zbiórki odpadów kuchennych z odpadów zmieszanych „u źródła".

Pyt. 2 - Ciepło dla Koszalina: (studium str. 158-159), podane są przestarzałe dane z lat 90-tych ( moc zamówiona 180 MW, sprzedaż 1,3 min GJ). Nowsze dane zamieszczone na stronie internetowej MEC (www.meckoszalin.pl/o-firmie.html) wskazują, że energii cieplnej w Koszalinie potrzeba coraz mniej (moc zamówiona 149 MW, sprzedaż ok. l min GJ, rok 2007 ) co stawia pod znakiem zapytania sens budowy kolejnej ciepłowni w mieście. Gdyby nawet chciano zastąpić ciepłownie FUB z ul. Słowiańskiej (substytucja spalanego tam miału węglowego przez śmieci) to należy sobie odpowiedzieć, dlaczego ta inwestycja nie jest prowadzona przez MPEC na terenie FUB (np. budowa nowej linii rusztowej lub fluidalnej do spalania śmieci wraz z modernizacją systemu oczyszczania spalin dla całej ciepłowni). Operatorem spalarni zostanie firma wyłoniona w przetargu (będzie nią najprawdopodobniej zagraniczna spółka energetyczna - nikt inny nie posiada know-how do wybudowania i prowadzenia spalarni) z tego powodu należy się zapytać, czy MEC liczy się z zamknięciem ciepłowni DPM. Dziwne też się wydaje, że miasto wyda mnóstwo pieniędzy tylko po to, by stworzyć spółce MEC konkurenta na rynku.

Odp. - Dopełnieniem systemu gospodarki odpadami dla Koszalina i okolicznych gmin będzie budowa zakładu termicznego przekształcania odpadów komunalnych. Głównym celem zakładu jest termiczne przekształcanie odpadów komunalnych. Ilość produkowanej energii w tym ciepła będzie dostosowywana do aktualnego zapotrzebowania na nią. W przypadku niemożliwości zagospodarowania całego ciepła, zakład będzie się przestawiał na produkcje przeważającej ilości energii elektrycznej.

Pyt. 3 - Koszta (studium str. 29-30): Koszt brutto z podatkiem VAT wyniesie 630,7 min PLN (budżet miasta Koszalin to ok. 345 min PLN) z czego kosztem niekwalifikowanym ( za to UE nie da ani centa ) to ok. 109 min PLN, które musi zostać wydane z kasy miasta lub związku gminnego (o ile powstanie). Wskazano, że dla 28 gmin cały system będzie nieopłacalny, trzeba będzie zbierać odpady z 40 gmin, a nawet ściągać śmieci czy paliwa alternatywne spoza województwa (studium str. 49). W tym wypadku należy się zapytać, dlaczego miasto Koszalin ma z własnych środków miejskich (109 min PLN) finansować gospodarkę odpadami licznym gminom Pomorza środkowego, w tym nawet takich, które nie wyraziły na to zgody czy ochoty lub nawet nie wiedzą jeszcze, że ich się w tych planach ujęło (to tzw. „obszar II" ze studium ). Jest rzeczą wątpliwą, by gminy zgodziły się na współfinansowanie, skoro one (wg WPGO mają współfinansować ZZO Zakłady zagospodarowania Odpadów, np. ten w Kołobrzegu lub Rymaniu, które będą miały sortownie, zakłady mechaniczno-biologiczne i miejsca do składowania). Nawet autorzy studium (tab. na str. 242) przyznają, że budowa instalacji jest tylko potrzebna jak nie znajdą się nabywcy na paliwa alternatywne (a cementownie bardzo je chcą). Należy też sprawdzić, ile tak naprawdę trwa w Koszalinie sezon grzewczy, a ile nie. Na stronie 332 studium jest zapis, że sezon grzewczy jest dwa razy dłuższy od czasu poza nim ( 5100 godz. do 2700 godz. ) w pobliskim Szczecinie sezon grzewczy trwa 4754 godzin( 60%) do 3046 godzin. Ponadto błędnie interpretuje się okresy przyrostu masy śmieci i zapotrzebowania na energie cieplną (str. 331). Tak więc zależność dostarczania ilości odpadów do spalarni ZTPO, czyli intensywność pracy Zakładu Termicznego Przekształcania Odpadów ma się odwrotnie niż intensywność pracy MEC (lato dużo śmieci bo turyści i małe zapotrzebowanie na energię cieplną, a zimą odwrotnie).

Odp. - Cytowana wartość wydatków niekwalifikowanych w przeważającej większości stanowi podatek VAT. Jest on wydatkiem niekwalifikowanym, czyli nie może być zrefundowany ze środków unijnych, gdyż będzie podlegał zwrotowi z Urzędu Skarbowego i tym samym nie stanowi on obciążenia dla Budżetu Miasta.

Wydatki kwalifikowane natomiast będą finansowane w przeważającej większości z dotacji oraz ze środków Koncesjonariusza. Udział Miasta w stanowić będzie ok. 3%.

Przyjęto założenie, że sezon grzewczy w Koszalinie trwa 212 dnia, a sezon letni 113 dni. Instalacja będzie pracować 24 h przez 7 dni w tygodniu z założona wydajnością 12 Mg/h niezależnie od pory rok.

Pyt. 4 - Teren: wg studium (str. 444) wystarczy 1,5 ha przy ulicy Słowiańskiej. Tymczasem wg raportu dla Szczecina dla tamtejszej spalarni przewiduje się min 4 ha a korzystnie jest 5 ha ( plac manewrowy, waloryzacja i magazynowanie żużla...)

Odp. - Spalarnia odpadów komunalnych w Szczecinie oparta jest na innym rozwiązaniu technologicznym niż proponowane dla Koszalina. Dodatkowo w Szczecinie zaproponowano dwie linie spalania, które potrzebują znacznie więcej miejsca w porównaniu do jednej linii.

Pyt. 5 - Żużle: raport nie odpowiada, co się ma stać z żużlem. Pisze się (str. 245 studium) o wykorzystaniu na potrzeby budownictwa. Zapomina się jednak dodać, że tylko w formie mieszanej betonowych po spełnieniu testów eluatowych. To oznacza, ze trzeba będzie prowadzić własny zakład betonowy, dodatkowo trzeba znaleźć nabywcę na ten beton. Firmy, mając do wyboru „pewny" żwir naturalny lub żużle ze spalania węgla kamiennego wybiorą ten pierwszy niż silnie zasolone chlorkami i tlenkami cynku żużle spalarniowe, które mogą źle się wiązać. Dodatkowo składowanie żużli w mieście podczas ich „dojrzewania) powoduje ryzyko wystąpienia wybuchu wodoru oraz emisji dioksyn z niedopalonych elementów w żużlu.

Odp. - Prowadzenie własnego węzła betoniarskiego na terenie zakładu nie jest przewidziane. Żużel po waloryzacji będzie w stanie surowym sprzedawany zainteresowanym podmiotom. Podczas magazynowanie żużla, nie ma zagrożenia wystąpienia wybuchu wodoru. Niedopalone elementy z żużla będą kierowane z powrotem do spalenia.

Pyt. 6 - Lokalizacja najbliższej zabudowy: W raporcie stwierdzono nieprawdę odnośnie odległości do najbliższych budynków mieszkalnych (str. 169 studium) podając jakoby najbliższa zabudowa była w odległości „około 350-400metrów od planowanej inwestycji ZTPO" Najbliższy budynek przy ulicy Słowiańskiej 7 jest w odległości około 150 metrów, a „Hotel Blue" Słowiańska 11G około 200m.

Pyt. 7 – Monitoring: założono dwa rodzaje pomiarów i monitoringu emisji (str. 348):

Odp. - Przyjęty sposób prowadzenia pomiarów emisji wynika z Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie standardów emisyjnych z instalacji

Pyt. 8 - Na stronie 349 znajduje się zapis mówiący o dopuszczalnej granicy błędu aparatury monitorującej który mówi, że jeżeli 3 dobowe pomiary okażą się fałszywe, czyli niezgodne z tym co emituje komin i wystąpi to przez czas dłuższy niż 10 dni dopiero wówczas należy powiadomić o tym Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska i zwiększyć niezawodność systemu. Bardzo duży margines błędu aparatury stwarzający możliwość emisji pulsacyjnej.

Odp. - Zapis wynika z treści Rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody, jest zatem zgodny z prawem.